Wypowiedzi Ojca Świętego Jana Pawła II podczas pielgrzymki do Ojczyzny w czerwcu 1979 r.

I życzę, i mod­lę się o to stale, aże­by rodz­i­na pol­s­ka dawała życie, żeby była wier­na święte­mu prawu życia. Jeśli się naruszy pra­wo człowieka do życia w tym momen­cie, w którym poczy­na się on jako człowiek pod sercem mat­ki, godzi się pośred­nio w cały ład moral­ny, który służy zabez­piecze­niu nien­aruszal­nych dóbr człowieka – powiedzi­ał bł. Jan Paweł II 8 czer­w­ca 1979 roku w Nowym Targu

Przeży­wamy obec­nie miesiąc czer­wiec. Przy tej okazji chcę przy­pom­nieć wypowiedzi bł. Ojca Św. Jana Pawła II wygłos­zone pod­czas piel­grzym­ki do Ojczyzny w czer­w­cu 1979 roku. W Kalwarii Zebrzy­dowskiej papież wypowiedzi­ał swo­je najważniejsze wezwanie — apel o modlitwę:

Chcę wam powiedzieć wszys­tkim, a zwłaszcza młodym (bo, dzi­w­na rzecz, młodzi szczegól­nie sobie upodobali to miejsce): nie ustawa­j­cie w mod­l­itwie. Trze­ba się zawsze mod­lić, a nigdy nie ustawać (por Łk 18, 1), powiedzi­ał Pan Jezus. Módl­cie się i ksz­tał­tu­j­cie poprzez mod­l­itwę swo­je życie. „Nie samym chlebem żyje człowiek” (Mt 4,4) i nie samą doczes­noś­cią, i nie tylko poprzez zaspoka­janie doczes­nych — mate­ri­al­nych potrzeb, ambicji, pożą­dań, człowiek jest człowiekiem… „Nie samym chlebem żyje człowiek, ale wszelkim słowem, które pochodzi z ust Bożych”. Jeśli mamy żyć tym słowem, słowem Bożym, trze­ba „nie ustawać w mod­l­itwie!” Może to być nawet mod­l­it­wa bez słów…

Niech z tego miejs­ca do wszys­t­kich, którzy mnie słucha­ją tutaj albo gdziekol­wiek, przemówi proste i zasad­nicze papieskie wezwanie do mod­l­itwy. A jest to wezwanie najważniejsze. Najis­tot­niejsze orędzie! (…)

8 czer­w­ca 1979 roku w Nowym Tar­gu bł. Jan Paweł II tak bronił życia poczę­tych dzieci:

Ziemię dał Stwór­ca człowiekowi, aby „czynił ją sobie pod­daną” — i na tym panowa­niu człowieka nad ziemią oparł pod­sta­wowe pra­wo człowieka do życia. Pra­wo do życia łączy się z powołaniem rodzin­nym i rodzi­ciel­skim człowieka: „…mężczyz­na opuszcza ojca swego i matkę swo­ją i łączy się z żoną swo­ją tak ściśle, że sta­ją się jed­nym ciałem” (Rdz 2,24). I tak jak ziemia z opa­trznoś­ciowego ustanowienia Stwór­cy przynosi plon, podob­nie też to zjed­nocze­nie w miłoś­ci dwo­j­ga osób: mężczyzny i kobi­ety, owocu­je nowym życiem ludzkim. To życio­da­jne zjed­nocze­nie osób uczynił Stwór­ca pier­wszym sakra­mentem, a Odkupiciel potwierdz­ił ów odwieczny sakra­ment miłoś­ci i życia i nadał mu nową god­ność, wyciska­jąc na nim pieczęć swo­jej świę­toś­ci. Pra­wo człowieka do życia związane jest z ustanowienia Stwór­cy oraz z mocy Chrys­tu­sowego Krzyża z sakra­men­tal­nym i nieroz­er­wal­nym małżeństwem.

Życzę więc, drodzy roda­cy, przy tych moich odwiedz­i­nach, aże­by to święte pra­wo nie przes­tało ksz­tał­tować życia na zie­mi pol­skiej: i tu, na Pod­ta­trzu, na Pod­karpaciu, i wszędzie. Słusznie mówi się, że rodz­i­na jest pod­sta­wową komórką życia społecznego. Jest pod­sta­wową ludzką wspól­notą. Od tego, jaka jest rodz­i­na, zależy naród, bo od tego zależy człowiek. Więc życzę, aże­byś­cie byli moc­ni dzię­ki zdrowym rodzi­nom. Rodz­i­na Bogiem sil­na. I życzę, aże­by człowiek mógł się w pełni rozwi­jać w opar­ciu o nieroz­er­wal­ną więź małżonków — rodz­iców, w kli­ma­cie rodziny, którego nic nie jest w stanie zastąpić. I życzę, i mod­lę się o to stale, aże­by rodz­i­na pol­s­ka dawała życie, żeby była wier­na święte­mu prawu życia. Jeśli się naruszy pra­wo człowieka do życia w tym momen­cie, w którym poczy­na się on jako człowiek pod sercem mat­ki, godzi się pośred­nio w cały ład moral­ny, który służy zabez­piecze­niu nien­aruszal­nych dóbr człowieka. Życie jest pier­wszym wśród tych dóbr. Koś­ciół broni prawa do życia nie tylko z uwa­gi na maje­s­tat Stwór­cy, który jest tego życia pier­wszym Daw­cą, ale równocześnie ze wzglę­du na pod­sta­wowe dobro człowieka.


Wypowiedzi Ojca Świętego Jana Pawła II pod­czas piel­grzym­ki do Ojczyzny w czer­w­cu 1979 r.
Ten wpis został opublikowany w kategorii Aborcja. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.