Projekt nowelizacji ustawy chroniącej życie

W 2010 roku doko­nano w Polsce 641 legal­nych abor­cji, w tym 614 po przeprowadze­niu badań pre­na­tal­nych. Prze­cież jeżeli zostanie wykry­ta przed nar­o­dze­niem wada gene­ty­cz­na lub choro­ba u dziec­ka, należy przed­sięwz­iąć odpowied­nie środ­ki i rozpocząć lecze­nie; otoczyć dziecko opieką medy­czną, a nie skazy­wać na okrut­ną śmierć. Takie dzi­ałanie przeczy pod­sta­wom medy­cyny, która powin­na trak­tować nien­ar­o­d­zone dziecko jako pacjenta.

Dzisi­aj chci­ałbym pod­jąć tem­at propozy­cji now­eliza­cji Ustawy o planowa­niu rodziny, ochronie pło­du ludzkiego i warunk­ach dopuszczal­noś­ci prz­ery­wa­nia ciąży(Dz. U. z 1993 r. Nr 17, poz. 78), uch­walonej 7 sty­cz­nia 1993 roku.

Pro­jekt ustawy złożył w Sejmie 30 maja Klub Sol­i­darnej Pol­s­ki. Jest on now­eliza­cją obow­iązu­jącej ustawy o planowa­niu rodziny, ochronie pło­du ludzkiego i warunk­ach dopuszczal­noś­ci prz­ery­wa­nia ciąży. Chodzi o wykreśle­nie z art. 4a w punkcie 1 ustępu 2, który pozwala na doko­nanie abor­cji, jeśli „bada­nia pre­na­talne lub inne przesłan­ki medy­czne wskazu­ją na duże praw­dopodobieńst­wo ciężkiego i nieod­wracal­nego upośledzenia pło­du albo nieuleczal­nej choro­by zagraża­jącej jego życiu”[1].

Zwracam uwagę na słowa „duże praw­dopodobieńst­wo” – nie oznacza­ją one potwierd­zonego odpowied­ni­mi bada­ni­a­mi stanu medy­cznego. Zakłada­ją nato­mi­ast przy­puszcze­nie, które umożli­wia zabi­janie dzieci przed nar­o­dze­niem. Powoły­wanie się na ten zapis pozbaw­ia życie kilka­set nien­ar­o­d­zonych dzieci rocznie. W 2010 roku doko­nano w Polsce 641 legal­nych abor­cji, w tym 614 po przeprowadze­niu badań pre­na­tal­nych[2].

Prze­cież jeżeli zostanie wykry­ta przed nar­o­dze­niem wada gene­ty­cz­na lub choro­ba u dziec­ka, należy przed­sięwz­iąć odpowied­nie środ­ki i rozpocząć lecze­nie; otoczyć dziecko opieką medy­czną, a nie skazy­wać na okrut­ną śmierć. Takie dzi­ałanie przeczy pod­sta­wom medy­cyny, która powin­na trak­tować nien­ar­o­d­zone dziecko jako pacjenta.

Poniżej przy­taczam wypowiedzi naukow­ców na tem­at sto­sunku medy­cyny do poczę­tych dzieci:

  • Prof. dr med. J. Alek­sandrow­icz (przew. Komisji Ochrony Zdrowia O/PAN w Krakowie, b. wiceprze­wod­niczą­cy Świa­towej Akademii Nau­ki i Sztu­ki): „Log­icznie rzecz biorąc przed­miotem odd­zi­ały­wa­nia medy­cznego w przy­pad­ku kobi­ety ciężarnej jest nie jeden orga­nizm, ale dwa orga­nizmy, w zupełnie różnych sta­di­ach rozwoju”.
  • Prof. dr hab. med. Z. Słomko (kierown­ik Klini­ki Peri­na­tologii AM w Poz­na­niu, kon­sul­tant WHO): „Peri­na­tolog zna­j­du­je się w szczegól­nej sytu­acji, tj. winien roz­pa­try­wać kon­sek­wenc­je pode­j­mowanych decyzji w odniesie­niu do zdrowia lub życia mat­ki oraz nien­ar­o­d­zonego dziec­ka. (…) nien­ar­o­d­zone dziecko jest w takim samym stop­niu uprawnione do ochrony jak człowiek dorosły”.
  • Prof. dr hab. med. R. Klimek (dyrek­tor Insty­tu­tu Ginekologii i Położnict­wa AM w Krakowie, członek Komite­tu Naukowego Świa­towej Fed­er­acji Ginekologów): „Mat­ka i płód nie mogą być trak­towane jako poje­dyncza bio­log­icz­na jed­nos­t­ka, ale jako dwo­je różnych pac­jen­tów”[3].

Pro­jekt now­eliza­cji ustawy z 7 sty­cz­nia 1993 roku gwaran­tu­je bezwzględne, nieza­leżne od stanu zdrowia pra­wo do życia nien­ar­o­d­zone­mu dziecku; chroni pac­jen­tów i pra­cown­ików służ­by zdrowia. Bowiem lekarze zawsze powin­ni stać na straży życia i zdrowia pac­jen­ta, także tego nien­ar­o­d­zonego. Warto przy­pom­nieć w tym miejs­cu zapis Kon­wencji Prawach Dziec­ka ONZ (z 1989 r.): „Dziecko, z uwa­gi na swo­ją niedo­jrza­łość psy­chiczną oraz umysłową, wyma­ga szczegól­nej opie­ki i tros­ki, w tym właś­ci­wej ochrony prawnej, zarówno przed jak i po urodze­niu”[4].

W 2006 roku cza­sopis­mo „Inde­pen­dent” poin­for­mowało, że z autop­sji na zwłokach 300 abor­towanych dzieci w Wielkiej Bry­tanii wyni­ka, iż tylko 39% diag­noz pre­na­tal­nych było prawdzi­wych[5]. A więc diag­nos­ty­ka prze­durodzeniowa, która służy, w tym przy­pad­ku, decyzji o abor­cji jest obar­c­zona ogrom­nym błędem.

Nie może­my pozostać bierni wobec obow­iązu­jącego zapisu, który zezwala na zabi­janie chorych nien­ar­o­d­zonych dzieci. Brońmy życia każdego człowieka, nieza­leżnie od wieku i stanu zdrowia oraz wyników badań pre­na­tal­nych. Każde dziecko – zdrowe i chore – ma bezwarunk­owe pra­wo do życia.


Pro­jekt now­eliza­cji ustawy chroniącej życie

Przyp­isy:

  1. Zob. http://www.kp-solidarnapolska.pl/
  2. Spra­woz­danie Rady Min­istrów z wyko­na­nia oraz o skutkach stosowa­nia w roku 2010 Ustawy z dnia 7 sty­cz­nia 1993 roku o planowa­niu rodziny, ochronie pło­du ludzkiego i warunk­ach dopuszczal­noś­ci prz­ery­wa­nia ciąży (Dz. U. Nr 17, poz. 78, z późn. zm.), Warsza­wa 2011.
  3. Dziecko poczęte jako pac­jent, w: „Służ­ba Życiu” nr I/2009, s. 10.
  4. Pre­am­buła Kon­wencji o Prawach Dziec­ka przyję­ta przez Zgro­madze­nie Ogólne Nar­o­dów Zjed­noc­zonych dnia 20 listopa­da 1989 r. (Dz. U. z dnia 23 grud­nia 1991 r.).
  5. Za: Inde­pen­dent, 23.05.2006.
Ten wpis został opublikowany w kategorii Aborcja, Polityka. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.