Jan Paweł II obrońcą życia

Papież Jan Paweł II zawsze stawał w obronie ludzkiego życia. Wielokrot­nie pod­kreślał, że każdy człowiek bez wzglę­du na to kim jest, co posi­a­da, w jakiej częś­ci świa­ta żyje zasługu­je na sza­cunek i ma w oczach Boga „nieskońc­zoną wartość”. Człowiek jest obdar­zony przez Boga wielką god­noś­cią – god­noś­cią dziec­ka Bożego.

Już na samym początku swo­jego pon­ty­fikatu Papież nazy­wa człowieka „drogą Koś­cioła”1. Życie człowieka jest święte od momen­tu poczę­cia, aż do nat­u­ral­nej śmier­ci. Stąd też nikt, w żad­nej sytu­acji, nie może roś­cić sobie prawa do ingerencji w ist­nie­nie człowieka. Cała posłu­ga Jana Pawła II może być nazwana służbą dla życia2.

Encyk­li­ka ta jest stanow­czym i jed­noz­nacznym potwierdze­niem wartoś­ci ludzkiego życia i jego nien­aruszal­noś­ci, jest apelem skierowanym w imię Boże do wszys­t­kich i do każdego: „szanuj, broń, miłuj życie i służ życiu każde­mu życiu ludzkiemu! (EV 5).

Papież wypowiada­jąc się na tem­at abor­cji uży­wa twardych i ostrych słów. W encyk­lice Evan­geli­um vitae pisze o „dep­ta­niu fun­da­men­tal­nego prawa do życia wielkiej rzeszy słabych i bezbron­nych istot ludz­kich” (EV 5), o „zamachu na życie” (EV 11), o „kul­turze śmier­ci” (EV 12), o „spisku prze­ciw życiu” (EV 13), o „dzieciobójst­wie” (EV 14), o „przestępst­wie” (EV 63). Ludzkość zna­j­du­je się obec­nie w samym ser­cu ostrego i dra­maty­cznego kon­flik­tu między śmier­cią i życiem, między kul­turą śmier­ci i kul­turą życia (EV 95). W tej sytu­acji trze­ba rzeczy nazwać po imie­niu. Czyni to właśnie Jan Paweł II poprzez cały ten doku­ment. Papież pod­kreśla, że abor­c­ja, czyli prz­ery­wanie ciąży jest „świadomym i bezpośred­nim zabójst­wem isto­ty ludzkiej w początkowym sta­di­um jej życia” (EV 58)3.

Zadanie i przesłanie nauczenia bło­gosław­ionego papieża Jana Pawła II odnoś­cie obrony życia człowieka moż­na ukazać w postaci następu­ją­cych zasad:

 życie ludzkie jest naj­cen­niejszym darem Boga, jest święte i nienaruszalne;

 życia ludzkiego nie tylko nie wol­no zabi­jać, ale należy je chronić, otaczać opieką;

 życie zna­j­du­je swój właś­ci­wy sens, gdy fun­da­mentem jego jest miłość;

 sza­cunek dla życia ludzkiego doma­ga się, aby nau­ka i tech­ni­ka były zawsze pod­porząd­kowane człowiekowi i jego inte­gral­ne­mu rozwojowi;

 całe społeczeńst­wo win­no szanować, chronić i umac­ni­ać god­ność każdej oso­by ludzkiej, na każdym etapie jej życia (zob. EV 82).

Jest to potrze­ba szczegól­nie naglą­ca w chwili obec­nej, gdy „kul­tura śmier­ci” chce zdomi­nować „kul­turę życia”. Zadaniem wiernych jest posłu­ga miłoś­ci, która nakazu­je troszczyć się o bliźniego jako o osobę, którą Bóg powierzył naszej odpowiedzial­noś­ci. „Nie może bowiem ist­nieć prawdzi­wa demokrac­ja, jeżeli nie uzna­je się god­noś­ci każdego człowieka i nie szanu­je jego praw. Nie może ist­nieć prawdzi­wy pokój, jeśli nie bierze w obronę i nie popiera życia” (EV 101).

Jan Paweł II wzy­wa nas, abyśmy stali na straży ludzkiego życia i god­noś­ci człowieka. Obrona życia poczętego jest zadaniem i odpowiedzial­noś­cią wszys­t­kich ludzi, nie tylko wierzących.

Kiedy Papież umier­ał stał się cud jakiego nikt z nas się nie spodziewał. Cały świat zjed­noczył się na mod­l­itwie jak nigdy w swo­jej his­torii. Dzię­ki świadectwu życia Jana Pawła II wielu ludzi nawracało się i przyj­mowało Chrys­tusa. Minęło kil­ka lat od ode­jś­cia tego Wielkiego Papieża – Obroń­cy Życia, czy dziś Wezwanie JPII do budowa­nia „cywiliza­cji życia” jest dalej wypeł­ni­ane w życiu ludzi, którzy modlili się gdy Papież odchodz­ił do domu Pana?

Oto niek­tóre wypowiedzi Słu­gi Bożego Jana Pawła II na tem­at obrony życia człowieka:

Bronić życia i umac­ni­ać je, czcić je i kochać – oto zadanie, które Bóg powierza każde­mu człowiekowi”

(Evan­geli­um vitae, nr 42)

Pilnie potrzebna jest wielka modlitwa za życie, przenikająca cały świat”

(Evan­geli­um vitae, nr 100)

Wal­cz­cie, aby każde­mu człowiekowi przyz­nano pra­wo do nar­o­dzenia się… Nie zniechę­ca­j­cie się trud­noś­ci­a­mi, sprze­ci­wa­mi czy niepowodzeni­a­mi, jakie może­cie spotkać na tej drodze. Chodzi o człowieka i nie moż­na w tej sytu­acji zamykać się w biernej rezygnacji.

Jako Nami­est­nik Chrys­tusa, Wcielonego Słowa Bożego, mówię Wam: pokłada­j­cie wiarę w Bogu, Stworzy­cielu i Ojcu każdej ludzkiej isto­ty. Ufa­j­cie też człowiekowi, stwor­zone­mu na obraz i podobieńst­wo Boże i powołane­mu, by być dzieck­iem Bożym. W Chrys­tusie Zmarłym i Zmartwych­w­stałym sprawa człowieka otrzy­mała już swój ostate­czny wyrok: ŻYCIE ZWYCIĘŻY ŚMIERĆ!”

(Rzym, 26.02.1979 r.)

I życzę, i mod­lę się o to stale, aże­by rodz­i­na pol­s­ka dawała życie, żeby była wier­na święte­mu prawu życia. Jeśli się naruszy pra­wo człowieka do życia w tym momen­cie, w którym poczy­na się on jako człowiek pod sercem mat­ki, godzi się pośred­nio w cały ład moral­ny, który służy zabez­piecze­niu nien­aruszal­nych dóbr człowieka. Życie jest pier­wszym wśród tych dóbr. Koś­ciół broni prawa do życia nie tylko z uwa­gi na maje­s­tat Stwór­cy, który jest tego życia pier­wszym Daw­cą, ale równocześnie ze wzglę­du na pod­sta­wowe dobro człowieka”

(Nowy Targ, 8.06.1979 r.)

Człowiekiem jest również nien­ar­o­d­zone dziecko: co więcej, Chrys­tus w sposób uprzy­wile­jowany utożsamia się z „najm­niejszy­mi”; jak więc moż­na nie widzieć szczegól­nej Jego obec­noś­ci w isto­cie jeszcze nie nar­o­d­zonej, spośród wszys­t­kich istot prawdzi­wie najm­niejszej, najsłab­szej, pozbaw­ionej jakiegokol­wiek środ­ka obrony, nawet gło­su, która nie może protestować prze­ciw cio­som godzą­cym w jej najbardziej pod­sta­wowe prawa”

(Rzym, 28.01.1980 r.)

Sto­sunek do daru życia jest wykład­nikiem i pod­sta­wowym sprawdzianem aut­en­ty­cznego sto­sunku człowieka do Boga i do człowieka, czyli wykład­nikiem i sprawdzianem aut­en­ty­cznej religi­jnoś­ci i moralności.”

(Częs­to­chowa, 19.06.1983r.)

Zaprawdę powiadam wam: wszys­tko co uczynil­iś­cie jed­ne­mu z tych braci moich najm­niejszych, Mnieś­cie uczynili” (Mt 25, 40). Pan Jezus mówi dziś do nas: „Kładę przed wami życie i śmierć, bło­gosław­ieńst­wo i przek­leńst­wo. Wybier­a­j­cie więc życie, abyś­cie żyli wy i wasze potomst­wo.” (Pwt 30,19). Każdy z nas musi dokon­ać wyboru: czy stoi po stron­ie życia czy śmier­ci. Nie ist­nieje żaden powód, który uspraw­iedli­wiał­by zabi­cie dziec­ka w łonie mat­ki. Sto­sunek do daru życia jest sprawdzianem i wykład­nikiem aut­en­ty­cznego sto­sunku człowieka do człowieka i człowieka do Boga. Zatem wybieraj…


Przyp­isy:
  1. Jan Paweł II, Redemp­tor homin­is, nr 14, Rzym 1979. 
  2. J. Kicińs­ki, Jan Paweł II w służ­bie życia, [w:] J. M. Lip­ni­ak (red.), Jan Paweł II – obroń­ca god­noś­ci człowieka. Mate­ri­ały z III tygod­nia kul­tu­ry chrześ­ci­jańskiej w Diecezji świd­nick­iej, Świd­ni­ca 2008, s. 73. 
  3. J.Kowalski, Kon­tekst pow­sta­nia encyk­li­ki „Evan­geli­um vitae” i jej istotne treś­ci, [w:] A. Młotek (red.), T. Reroń (red.), Życie – dar nien­aruszal­ny. Wokół encyk­li­ki Evan­geli­um viatae, Papies­ki Fakul­tet Teo­log­iczny, Wrocław 1995, s. 26.