O prawo do życia dla niepełnosprawnych i chorych dzieci przed narodzeniem

W art. 38 Kon­sty­tucji RP czy­tamy: „Rzeczy­pospoli­ta Pol­s­ka zapew­nia każde­mu człowiekowi prawną ochronę życia”. Nien­ar­o­d­zone dziecko, szczegól­nie chore, jest także pac­jen­tem. Nie może ist­nieć sytu­ac­ja, w której lekarz po stwierdze­niu wady, choro­by lub praw­dopodobieńst­wa ciężkiego upośledzenia może, na mocy art. 4a par. 1 ust. 2 Ustawy o planowa­niu rodziny ochronie pło­du ludzkiego i warunk­ach prz­ery­wa­nia ciąży, zabić nien­ar­o­d­zone dziecko.

Tem­atem dzisiejszej audy­cji jest kole­j­na inic­jaty­wa oby­wa­tel­s­ka ustanowiona przez Komitet Inic­jaty­wy Usta­wodaw­czej „Stop Abor­cji”. Jej celem jest zapewnie­nie prawa do życia dzieciom chorym lub niepełnosprawnym przed narodzeniem.

Obow­iązu­ją­ca od 7 sty­cz­nia 1997 roku ustawa chronią­ca życie poczę­tych a jeszcze nien­ar­o­d­zonych dzieci zaw­iera trzy wyjąt­ki. Jeden z nich mówi o tym, że moż­na zabić nien­ar­o­d­zone dziecko, jeżeli „bada­nia pre­na­talne lub inne przesłan­ki medy­czne wskazu­ją na duże praw­dopodobieńst­wo ciężkiego i nieod­wracal­nego upośledzenia pło­du albo nieuleczal­nej choro­by zagraża­jącej jego życiu” (art. 4a par. 1 ust. 2).

Statysty­ki odnoszące się do tego rodza­ju powodu zabi­ja­nia nien­ar­o­d­zonych dzieci w Polsce są wstrząsające. W 2011 roku z powyższego para­grafu zabito 620 dzieci w łonach ich matek. Zaś z pozostałych powodów zginęło 49 dzieci[1]. Widać wyraźnie, że właśnie ten para­graf przynosi najwięk­sze „żni­wo śmier­ci”. Z tego powodu Komitet Inic­jaty­wy Usta­wodaw­czej, składa­ją­cy się z 15 osób, kierowany przez Pana Mar­iusza Dzierżawskiego (wśród członków jest m.in. dr Wan­da Półtawska, dr Paweł Wosic­ki – prezes Pol­skiej Fed­er­acji Ruchów Obrony Życia, dr inż. Antoni Zię­ba) przy­go­tował odpowied­ni pro­jekt zmi­any Ustawy o planowa­niu rodziny ochronie pło­du ludzkiego i warunk­ach dopuszczal­noś­ci prz­ery­wa­nia ciąży (Dz. U. z 1993 r. Nr 17, poz. 78). Przewidu­je on wykreśle­nie cytowanego wyżej art. 4a par. 1 ust. 2. Aby pro­jekt był roz­pa­try­wany przez par­la­ment trze­ba do 23 czer­w­ca 2013 roku zebrać min­i­mum 100 000 podpisów.

Zapis ustawy zezwala­ją­cy na zabi­janie chorych nien­ar­o­d­zonych dzieci jest w sprzeczny z obow­iązu­jącą w Polsce Kon­sty­tucją. W 38 art. Kon­sty­tucji RP czy­tamy „Rzeczy­pospoli­ta Pol­s­ka zapew­nia każde­mu człowiekowi prawną ochronę życia”[2].

Życie człowieka zaczy­na się w momen­cie poczę­cia. Ten fakt potwierdza szereg doku­men­tów. W ustaw­ie o Rzeczniku Praw Dziec­ka zna­j­du­je się zapis – w art. 2 — stwierdza­ją­cy, że „dzieck­iem jest każ­da isto­ta ludz­ka od momen­tu poczę­cia”[3]. W art. 68 Kon­sty­tucji RP jest napisane „Każdy ma pra­wo do ochrony zdrowia”. Jak może ist­nieć sytu­ac­ja, w której lekarz po stwierdze­niu wady, choro­by lub praw­dopodobieńst­wa ciężkiego upośledzenia może, na mocy art. 4a par. 1 ust. 2 Ustawy o planowa­niu rodziny ochronie pło­du ludzkiego i warunk­ach prz­ery­wa­nia ciąży, zabić nien­ar­o­d­zone dziecko. Ten zapis musi zostać jak najszy­b­ciej znie­siony. Jest to rażą­ca niespraw­iedli­wość i zakła­da nie­ludzkie pode­jś­cie do choro­by poczętego a nien­ar­o­d­zonego dziec­ka. W medy­cynie obec­nie obser­wu­je­my ogrom­ny postęp. To, co dzisi­aj wyda­je się nieuleczalne, za kil­ka lat może się okazać, że daną chorobę będzie moż­na wyleczyć. Życia zabite­mu dziecku nikt nigdy już nie przywróci.

Przy­toczę poniżej opinie lekarzy na tem­at początku życia ludzkiego. Mam na myśli śp. prof. Juliana Alek­sandrow­icza oraz prof. zw. dr hab. Zbig­niewa Słomko. Te wielkie oso­bis­toś­ci wielokrot­nie potwierdza­li, że „nien­ar­o­d­zone dziecko jest naszym pacjentem”.

Uwa­ga!

Medy­cy­na czyni postępy, ale również myli się. Mam przed sobą frag­ment ang­iel­skiej gaze­ty „Inde­pen­dent” z 23 maja 2006 roku, w której opub­likowano wyni­ki bada­nia, przeprowad­zonego na 3 000 ciał zabitych w wyniku abor­cji (ze względów medy­cznych) nien­ar­o­d­zonych dzieci. Okaza­ło się, że 61% diag­noz, które w rezulta­cie doprowadz­iły do abor­cji – śmier­ci nien­ar­o­d­zonych dzieci, było błęd­nych. Proszę o włącze­nie się w akcję zbiera­nia pod­pisów. Mamy szan­sę ura­tować życie bezbron­nych dzieci, które same bronić się nie mogą. Nie bądź­cie obo­jęt­ni. Kartę do zbiera­nia pod­pisów moż­na pobrać ze strony inter­ne­towej www.stopaborcji.pl.


O pra­wo do życia dla niepełnosprawnych i chorych dzieci przed narodzeniem

Przyp­isy:
0l>

  • Spra­woz­danie Rady Min­istrów z wykony­wa­nia oraz o skutkach stosowa­nia w roku 2011 Ustawy z dnia 7 sty­cz­nia 1997 roku o planowa­niu rodziny, ochronie pło­du ludzkiego i warunk­ach dopuszczal­noś­ci prz­ery­wa­nia ciąży (Dz. U. Nr 17, poz. 78, z późn. zm.), Warszaw 2012.
  • Kon­sty­tuc­ja Rzecz­pospo­litej Pol­skiej z dnia 2 kwiet­nia 1997 roku (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483)
  • Dz. U. z 2000 r., Nr 6, poz. 69.
  • Ten wpis został opublikowany w kategorii Aborcja i oznaczony tagami , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.