Dokument Episkopatu Polski o wyzwaniach bioetycznych, przed którymi stoi współczesny człowiek

Pra­wo do życia jest fun­da­men­tal­nym prawem człowieka, na którym wyras­ta­ją wszys­tkie jego pozostałe prawa. Żadne dzi­ałanie, które prowadzi do zagroże­nia życia człowieka (także we wczes­nych sta­di­ach roz­wo­ju) lub wprost do zabójst­wa, nie da się uspraw­iedli­wić nawet najbardziej wzniosłym celem.

Dzisiejszą audy­cję chcę poświę­cić omówie­niu Doku­men­tu Kon­fer­encji Episkopatu Pol­s­ki „O wyzwa­ni­ach bioe­ty­cznych, przed który­mi stoi współczes­ny człowiek”. Ten oczeki­wany przez pol­s­kich obrońców życia człowieka doku­ment, ogłos­zony 9 kwiet­nia w Warsza­w­ie, wyma­ga grun­townego przeanal­i­zowa­nia, a nade wszys­tko wdroże­nia nau­ki i wskazań księży biskupów. Doku­ment zaczy­na się bard­zo znaczą­cym cytatem z Pis­ma Świętego: „Upom­nę się też u człowieka o życie człowieka i u każdego – o życie bra­ta” (Rdz 9,5). Powyższe słowa, które Bóg kieru­je do nas są obec­nie szczegól­nie ważne. 27 kwiet­nia obchodzil­iśmy Nar­o­dowy Dzień Poku­ty za grzechy prze­ci­wko życiu człowieka — wskutek uch­wale­nia w 1956 roku — w warunk­ach komu­nisty­cznego ter­roru — ustawy abor­cyjnej. Ważne, aby każdy z was pod­jął w tym dniu mod­l­itwę i pokutę oraz wypraszał Boże Miłosierdzie dla lekarzy, rodz­iców i usta­wodaw­ców, którzy ustanow­ili tak stras­zli­wą w skutkach ustawę.

W pier­wszej częś­ci doku­men­tu Kon­fer­encji Episkopatu Pol­s­ki czy­tamy: „Pra­wo do życia jest fun­da­men­tal­nym prawem człowieka, na którym wyras­ta­ją wszys­tkie jego pozostałe prawa. Ono jest też pod­stawą wszys­t­kich innych dóbr, które sta­ją się udzi­ałem człowieka”. Człowiek martwy ma jedynie pra­wo do god­nego pochówku. Dzi­wię się tym poli­tykom i dzi­en­nikar­zom, którzy, na wszelkie sposo­by, wymieni­a­ją kat­a­log praw człowieka, a pomi­ja­ją mil­cze­niem lub ataku­ją pod­sta­wowe pra­wo człowieka, którym jest pra­wo do życia od poczę­cia po nat­u­ral­ny kres. W tejże częś­ci doku­men­tu księża biskupi pod­kreśla­ją, że: „Pale­ta stanowisk jest tu imponu­ją­co rozbu­dowana, co spraw­ia, że pier­wszym zadaniem chrześ­ci­jan­i­na jest uksz­tał­towanie swo­jego sum­ienia w zgodzie z nauczaniem Koś­cioła oraz uzyskanie poprawnej i rzetel­nej wiedzy na tem­at początków człowieka”. Zatem obow­iązkiem każdego człowieka wierzącego jest świado­ma, sys­tem­aty­cz­na i dłu­go­falowa pra­ca nad włas­nym sum­ie­niem. Tę pracę moż­na pod­jąć uczest­nicząc w niedziel­nej Mszy św. i słuchaniem z uwagą homilii; przez codzi­en­ną mod­l­itwę do Boga w Trój­cy Świętej Jedynego; reg­u­larne czy­tanie Pis­ma Świętego, doku­men­tów Koś­cioła, prasy katolick­iej oraz słuchanie Radia Mary­ja i oglą­danie telewiz­ji TRWAM. Trze­ba abyś­cie byli świadomy­mi kato­lika­mi, odporny­mi na oszust­wa i manip­u­lac­je ze strony ludzi złej woli. Pow­tarzam raz jeszcze za Kon­fer­encją Episkopatu Pol­s­ki: „Pra­wo do życia jest fun­da­men­tal­nym prawem człowieka, na którym wyras­ta­ją wszys­tkie jego pozostałe prawa”.

W kole­jnej częś­ci doku­men­tu Kon­fer­encji Episkopatu Pol­s­ki zaty­tułowanego „Isto­ta zagrożeń dla życia ludzkiego w fazie pre­na­tal­nej” księża biskupi przy­pom­i­na­ją nauczanie bł. Jana Pawła II: „Papież Jan Paweł II dostrze­gał niebez­pieczeńst­wa dla życia ludzkiego w fazie pre­na­tal­nej: „lęk budzą coraz liczniejsze i poważniejsze zagroże­nia życia ludzi i nar­o­dów, zwłaszcza życia słabego i bezbron­nego” (EV 3). Życie ludzkie jest wartoś­cią pod­sta­wową i niezby­wal­nym dobrem. Doma­ga się bezwzględ­nej ochrony, a więc nieza­leżnie od okre­su i jakoś­ci życia człowieka. Pod­ważanie tego nakazu prowadzi do stop­niowego osłabi­a­nia ochrony dzieci nien­ar­o­d­zonych, nieuleczal­nie chorych lub ludzi starszych. Fałszu­je też rzeczy­wis­tość, relaty­wiz­u­jąc wartość życia i uza­leż­ni­a­jąc od tego, czy nastąpiło już urodze­nie lub czy człowiek ma zdol­ność do decy­dowa­nia o sobie samym. Tym­cza­sem życie jest albo go nie ma – jego wartoś­ci nie trze­ba uza­sad­ni­ać, ale należy ją tłu­maczyć i rozbudzać na nią wrażli­wość swo­ją i innych”.

Księża biskupi poda­ją bard­zo moc­ne stwierdze­nie, o którym częs­to ludzie zapom­i­na­ją: „Bóg jest daw­cą życia”. Z tego fak­tu wyni­ka świę­tość i god­ność życia każdego człowieka. Nasi pasterze przy­pom­nieli, że nie ist­nieje tzw. „pra­wo repro­duk­cyjne”. Żaden człowiek nie dys­ponu­je życiem drugiej isto­ty ludzkiej. Każde poczę­cie powin­no dokony­wać się w atmos­ferze miłoś­ci, w małżeńst­wie i z wielkim sza­cunkiem dla osobowoś­ci przyszłych rodz­iców. W prawdzi­wie szczęśli­wym poży­ciu małżeńskim nie ma miejs­ca dla antykon­cepcji czy środ­ków wczesnoporonnych.

W doku­men­cie Kon­fer­encji Episkopatu Pol­s­ki księża biskupi wiele miejs­ca poświę­ca­ją omówie­niu pro­ce­dury in vit­ro: „Pro­ce­du­ra ta, znana w hodowli roślin i zwierząt, została wprowad­zona do medy­cyny i nie jest w isto­cie pro­ce­durą leczniczą. Jej celem jest wyt­worze­nie człowieka w lab­o­ra­to­ri­um i prze­niesie­nie go mechan­icznie do orga­niz­mu mat­ki. W pro­ce­durze tej tworzy się więk­szą liczbę zar­o­d­ków i pod­da­je się je selekcji. Część z nich jest w przewidy­wal­ny sposób narażana na zniszcze­nie lub przez­nac­zona do zam­roże­nia. Po to, aby zwięk­szyć szan­sę powodzenia zabiegu, do orga­niz­mu mat­ki przenosi się kil­ka embri­onów. Po pewnym cza­sie sprawdza się ich rozwój i pozostaw­ia prze­ważnie jeden z nich – ten najlepiej oce­ni­any. Pozostałe zosta­ją przez­nac­zone do selek­ty­wnej abor­cji, w celu ograniczenia ryzy­ka związanego z ciążą mnogą. Wobec wielkiej pop­u­larnoś­ci w niek­tórych środowiskach tej dro­gi radzenia sobie z niepłod­noś­cią zdzi­wie­nie budzi fakt, że skuteczność metody in vit­ro mier­zona liczbą urodzeń w sto­sunku do licz­by prób zapłod­nienia wynosi zaled­wie kil­ka pro­cent”. Biskupi przy­pom­i­na­ją, że pro­ce­du­ra in vit­ro związana jest z przekazy­waniem wad gene­ty­cznych następ­nym pokoleniom.

Księża wzy­wa­ją wiernych do właś­ci­wej postawy wobec współczes­nych zagrożeń życia ludzkiego oraz zachę­ca­ją do odważnego prze­ci­w­staw­ia­nia się cywiliza­cji śmier­ci: „Sprze­ciw wobec wszys­t­kich prak­tyk wymier­zonych w życie ludzkie wyraża się najpierw w jed­noz­nacznym opowiedze­niu się po stron­ie życia. Oznacza to zakaz bezczyn­noś­ci, nieza­j­mowa­nia wyraźnego stanowiska. Konieczne jest zaan­gażowanie w czyn­ną obronę ludzkiego życia od chwili poczę­cia”. Każdy człowiek wierzą­cy, obroń­ca życia musi opowiadać się po stron­ie życia. „Nie wol­no poprzes­tać na deklarac­jach słownych. Wielu chrześ­ci­jan stoi wobec dra­maty­cznych decyzji, doty­czą­cych ode­bra­nia życia nien­ar­o­d­zone­mu. Trze­ba jed­noz­nacznie powtórzyć” – piszą księża biskupi – „nie wol­no czynić zła, aby osiągnąć dobro. Żadne dzi­ałanie, które prowadzi do zagroże­nia życia człowieka (także we wczes­nych sta­di­ach roz­wo­ju) lub wprost do zabójst­wa, nie da się uspraw­iedli­wić nawet najbardziej wzniosłym celem”.

W koń­cowym frag­men­cie doku­men­tu Kon­fer­encji Episkopatu Pol­s­ki księża pod­kreśla­ją konieczność zaan­gażowa­nia świec­kich kato­lików w życie pub­liczne i troskę o dobro wspólne poprzez uczest­nict­wo w wyb­o­rach oraz akty­wne wspieranie takich rozwiązań społecznych i pra­wodaw­czych, które są zgodne z chrześ­ci­jańskim sum­ie­niem. Świec­cy katol­i­cy w każdej sytu­acji muszą być świad­ka­mi Chrystusa.

Zachę­cam do lek­tu­ry doku­men­tu Kon­fer­encji Episkopatu Pol­s­ki „O wyzwa­ni­ach bioe­ty­cznych, przed który­mi stoi współczes­ny człowiek”.

Posłuchaj —  część I: [audio:http://zasoby.pro-life.pl/audycje/232.mp3”]
Doku­ment Episkopatu Pol­s­ki o wyzwa­ni­ach bioe­ty­cznych, przed który­mi stoi współczes­ny człowiek — część I]
Posłuchaj — część II: [audio:http://zasoby.pro-life.pl/audycje/233.mp3”]
Doku­ment Episkopatu Pol­s­ki o wyzwa­ni­ach bioe­ty­cznych, przed który­mi stoi współczes­ny człowiek — część II

Ten wpis został opublikowany w kategorii Aborcja. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.