Syndrom postaborcyjny

Amerykańskie Stowarzyszenie Psychiatrów dokonało w 1987 roku rozróżnienia dwóch zespołów zaburzeń, jakie mogą wystąpić po aborcji i podało ich kryteria diagnostyczne. Do zaburzeń post-traumatycznych (Post Traumatic Stress Disorder – PTSD) należą: Post Abortion Distress (rozpacz) – PAD i Post Abortion Syndrom – syndrom postaborcyjny – PAS. Z analizy przeprowadzonych badań wynika, iż zespół PAD występuje w ostrej formie u ok. 15% kobiet, ale jego objawy można stwierdzić u około 30%. Ta świadomie przeżywana rozpacz po śmierci dziecka trwa na ogół około roku. Natomiast zespół PAS (syndrom postaborcyjny) nie zależy od światopoglądu, wyznania, wrażliwości moralnej kobiety. Syndrom postaborcyjny (PAS) zaczyna się kilka lat po zabiegu, najczęściej jednak w okresie klimakterium, może go wywołać urodzenie następnego dziecka lub niemożność jego urodzenia. Kliniczny obraz tego syndromu objawia się dużym niepokojem, bez uświadomienia sobie przyczyny, niezadowoleniem z życia bez obiektywnych przyczyn, brakiem sensu życia, poczuciem beznadziejności, depresją. Często występują zaburzenia relacji z najbliższymi, niechęć do współżycia seksualnego, bardzo silne lęki, koszmary senne, kobieta może słyszeć głosy nienarodzonych dzieci. Często zespół ten, nie poddany terapii towarzyszy kobiecie aż do śmierci[1].

Badania potwierdzające istnienie syndromu postaborcyjnego

Według badań opublikowanych w 1985, przez dr Speckhardt na Uniwersytecie Minnesota spośród kobiet, które przeszły aborcję:

100% – doświadczało smutku, poczucia utraty;

92% – przeżywało poczucie winy;

85% – było zaskoczonych intensywnością smutnych przeżyć postaborcyjnych;

81% – odczuwało obniżone poczucie własnej wartości;

81% – miało świadomość doznania krzywdy;

81% – wciąż myśli o abortowanym dziecku;

73% – cierpiało na depresję;

73% – czuje się nieswojo w obecności niemowląt i małych dzieci;

73% – odczuwa niemożność rozmawiania o przeżytej aborcji;

69% – przeżywa niechęć do współżycia seksualnego;

65% – miało tendencje samobójcze;

61% – zaczęło nadużywać alkoholu;

31% – podejmowało próby samobójcze;

23% – przeżywało skrajnie ciężkie poczucie winy.

Badania przeprowadzone w 1985 roku obejmowały grupę 100 kobiet po dokonaniu zabiegu przerywania ciąży w prywatnej klinice Mount Sinai School of Medicine. Spośród badanych 46% przyznało, że aborcja stała się przyczyną największego kryzysu w ich życiu, 48% stwierdziło, że relacje z ojcem zabitego dziecka zmieniły się znacząco na niekorzyść lub wprost załamały się, a u 33% kobiet wystąpiły po zabiegu przerywania ciąży zaburzenia seksualne 52% odczuwa smutek, poczucie pustki, rozdrażnienie, całkowity brak radości z życia[2].

Wyniki meta analizy 22 badań wykazały, że kobiety, które dokonały aborcji wykazują 81% wyższe ryzyko wystąpienia różnego rodzaju zaburzeń zdrowia psychicznego oraz wielu problemów w porównaniu z kobietami, które nie zdecydowały się zabić własne dziecko. Spośród wielu powikłań poaborcyjnych odnotowano: niepokój, depresję, uzależnienia (alkoholizm, narkomania oraz tendencje i próby samobójcze)[3].

Badania niemieckich badaczy z Uniwersytetu w Münster, przeprowadzone na 62 kobietach po aborcji dokonanej w 2 i 3 trymestrze wskazują na wysoką liczbę zaburzeń psychiatrycznych doświadczanych przez kobiety po aborcji: 14 dni po niej 22,6% kobiet przeżywało ostry stres, zaburzenie jedzenia i lęk. Natomiast 14 miesięcy po aborcji 16,7% kobiet cierpiało z powodu depresji i lęku. Autorzy wskazują na konieczność psychoterapeutycznego monitoringu i wsparcia kobiet, które zdecydowały się zabić swoje dziecko[4].

Kto oprócz matki cierpi?

3. Mężowie (partnerzy)

Wyniki Coleman i Nelson, którzy przebadali 63 studentów wykazało, że 51,6%, z nich doświadczało po aborcji depresji, żalu i smutku, a 36% mężczyzn wyraziło tęsknotę za zabitym dzieckiem[5]. Natomiast Prospektywne badanie ponad 100 mężczyzn, przeprowadzone przez Lauzon, Roger-Achim, Achim i Boyer wskazało, iż 17,6% mężczyzn uważa, że aborcja miała negatywny wpływ na ich relacje z partnerkami, a 21,3% mężczyzn, którzy byli obecni przy aborcji uważa, że było to traumatyczne przeżycie[6].

4. Personel medyczny

Personel przeżywa szczególnie silny stres, jeśli aborcja dokonywana jest w drugim trymestrze ciąży. Częste wykonywanie tego rodzaju zabiegu powoduje zaleganie negatywnych emocji, które mogą być rozładowywane przez uzależnienie od używek, zachowania destrukcyjne lub agresywne. Zarówno lekarze, jak i niższy personel medyczny uczestniczący w aborcji, mogą również doświadczać wielu objawów charakterystycznych dla zespołu postaborcyjnego.

5. Ocaleni od aborcji

Osoby które przeżyły aborcję, tak zwani ocaleńcy – dzieci, które urodziły się w rodzinach i społeczeństwach, w których miała miejsce lub była rozważana aborcja. W 1986 roku opublikowano badania przeprowadzone przez doktora Edwarda Sheridan w Georgetown University Hospital dotyczące wpływu przerywania ciąży na urodzone już rodzeństwo. Jeżeli dzieci wiedziały o ciąży matki, oczekiwały narodzin rodzeństwa. Kiedy ono się nie pojawiało, dzieci przeżywały poczucie frustracji, często winę przypisując sobie. W wielu przypadkach stwierdzono u dzieci występowanie lęku przed matką po tym, gdy się dowiedziały o zabiegu przerwania ciąży[7]. Można określić następujący obraz kliniczny poaborcyjnego zespołu ocaleńca PASS (Post- Abortion Survivor Syndrome):

1. Wina egzystencjalna- dzieci te czują się odpowiedzialne za śmierć ich rodzeństwa.

2. Lęk egzystencjalny, którego manifestacją mogą być samookaleczenia, próby samobójcze czy ucieczka w narkotyki.

3. Lękowy i ambiwalentny związek z rodzicami, a później z innymi ludźmi starszej generacji.

4. Lęk związany z wiedzą o tym wydarzeniu.

5. Nieufność.

6. Uszczuplone zaufanie do samego siebie, uleganie wpływowi innych.

7. Kompleks egzystencjalnego poczucia winy.

8. Ci, którym dane było przeżyć aborcję nie wiedzą czym jest miłość. Trudno jest im zbudować pełną ufności relację z Bogiem i z trudnością przychodzi im poznanie Boga jako kochającego Ojca[8].

Jak wykazano powyżej aborcja, czyli zabójstwo dziecka w fazie prenatalnego rozwoju powoduje wiele negatywnych skutków dla zdrowia fizycznego, psychicznego i duchowego kobiet. Istnienie syndromu postaborcyjnego jest potwierdzone naukowo i empirycznie. Jako zaburzenie podlega długotrwałej terapii psychologicznej. Fizyczne, psychiczne i duchowe okaleczenie niedoszłej matki leczy się długo i trudno. Jednak starania przynoszą w rezultacie ogromną radość, pokój, pojednanie oraz uwolnienie od dźwiganego niekiedy przez kilkadziesiąt lat ciężaru zbrodni, gdyż „gdzie jednak wzmógł się grzech, tam obficiej rozlała się łaska”.

Błogosławiony Jan Paweł IIEvangelium vitae (nr 99) pisze z nadzieja do kobiet, które dokonały aborcji: „Kobiety, które dopuściłyście się przerwania ciąży (…) wsparte radą i pomocą życzliwych wam i kompetentnych osób, będziecie mogły uczynić swoje bolesne świadectwo jednym z najbardziej wymownych argumentów w obronie prawa wszystkich do życia (…) ukształtujecie nowy sposób patrzenia na życie człowieka”.


Przypisy:

  1. M. Ryś, Natura nie wybacza nigdy. Psychologiczna analiza zaburzeń występujących po przerywaniu ciąży, w: „Służba Życiu” 4/99, wrzesień 1999, s. 12-13.
  2. The Abortion Experience in Private Practice, David H. Sherman, et. al., (n:) Women and Loss: Psychobiological Perspectives, ed. William F. Finn, et. al., The Foundation of Thanatology Series, Volume 3, New York: Praeger Publications (1985), s. 98-107.
  3. Coleman P. K., Abortion and mental health: quantitative synthesis and analysis of research published 1995–2009, w: „The British Journal of Psychiatry”, nr 199, 2011, s. 180-186.
  4. A. Kersting, K. Kroker, J. Steinhard, in., Psychological impact on women after second and third trimester termination of pregnancy due to fetal anomalies versus women after preterm birtha 14-month follow up study, w: „Womens Mental Health”, nr 12:193–201, 2009, s. 199-200.
  5. Coleman P. K., Nelson E. S., The quality of abortion decisions and college students’ reports of post-abortion emotional sequelae and abortion attitudes, w: „J Soc Clin Psychol” 1998; 17(4): 425-442.
  6. Lauzon P, Roger-Achim D, Achim A, Boyer R., Emotional distress among couples involved in first-trimester induced abortions, w: „Can Fam Physician”, 2000; (46): 2033-2040.
  7. Por. M. Ryś, art. cyt., s. 14
  8. M. A. Peeters, Skutki aborcji dla rodziny i społeczeństwa, w: : Mario…dlaczego płaczesz? Cierpienia kobiet po aborcji, dz. cyt., s. 116

Możliwość komentowania jest wyłączona.