Strategia obrońców życia a strategia zwolenników legalizacji aborcji

Strategia zwolenników legalizacji aborcji zostanie przedstawiona w oparciu o świadectwo byłego aborcjonisty dra med. Bernarda Nathansona (ur. 31 lipca 1926 roku, zm. 21 lutego 2011 roku, ginekolog, położnik). Dr B. Nathanson był założycielem NARAL – National Association for Repeal of Abortion Law (Narodowego Związku na rzecz Zniesienia Ustawy o Aborcji) – kilkuosobowej organizacji, która w ciągu 5 lat doprowadziła do legalizacji zbrodni aborcji w USA (bez żadnych ograniczeń, do ukończenia 9. miesiąca życia dziecka w łonie matki). Był on odpowiedzialny za wykonanie około 75 tysięcy zabiegów dzieciobójstwa oraz aktywny współudział w manipulowaniu opinią publiczną, której efektem było zniesienie w 1973 roku w Stanach Zjednoczonych ustawy zakazującej aborcji. W 1979 drogą poznania naukowego doszedł do prawdy, iż życie człowieka rozpoczyna się w momencie poczęcia, dokonał radykalnej zmiany swojej dotychczasowej postawy i stał się jednym z największych współczesnych obrońców życia. Zmianie uległa także jego wiara – z ateisty stał się gorliwym chrześcijaninem.

Strategia obrońców życia człowieka będzie ukazana na przykładzie dra med. Johna Willkego – obrońcy życia, przewodniczącego międzynarodowej organizacji International Right to Life Federation (Międzynarodowa Organizacja Prawo do Życia), który od dziesięcioleci prezentuje na całym świecie sformułowany w 4 punktach plan przeciwdziałania zabijaniu dzieci nienarodzonych.

I. Strategia proaborcyjnych grup zdemaskowana przez dra B. Nathansona

1. Fałszowanie sondaży

Za pomocą środków masowego przekazu rozpowszechniano nieprawdziwe wyniki rzekomo przeprowadzanych ankiet, twierdząc, że 50-60% Amerykanów chce legalizacji aborcji (taktyka samospełniających się proroctw). Inną metodą manipulacji opinią publiczną było stosowanie odpowiednio sporządzonych, dwuznacznych ankiet. „Dlatego chciałbym poradzić wszystkim, by byli bardzo nieufni słysząc lub czytając wyniki ankiet, które badają społeczne opinie na temat przerywania ciąży, bo podobne taktyki są wciąż stosowane przez ruchy na rzecz aborcji”1.

2. Fałszowanie danych, szacunków nt. wielkości tzw. podziemia aborcyjnego, zgonów kobiet w wyniku nielegalnych aborcji

Zwolennicy legalizacji aborcji w celu wzbudzenia sympatii, mass mediom i opinii publicznej przekazywali informację, że rocznie przeprowadza się w Stanach Zjednoczonych około 1 miliona aborcji, chociaż w rzeczywistości było ich około 100 tysięcy. Innym kłamstwem było przekonywanie opinii publicznej, iż w wyniku aborcji umiera rocznie 10 tysięcy kobiet. Tymczasem według oficjalnych danych liczba zgonów kobiet po aborcji wynosiła 200-250. Powyższe zabiegi manipulacyjne sukcesywnie zaczęły kształtować świadomość społeczną w USA i były najlepszym środkiem do zmiany prawa. Innym kłamstwem było rozpowszechnianie twierdzenia, że gdy aborcja jest prawnie zakazana, przeprowadza się dokładnie tyle samo zabiegów, ale nielegalnie. W rzeczywistości przed zliberalizowaniem ustawy antyaborcyjnej przeprowadzano w USA 100 tysięcy aborcji, a w 1982 roku (po zmianie ustawy) liczba ta wynosiła 1,55 mln.

Podobne manipulacje miały miejsce w różnych krajach, między innymi w Polsce (patrz: Podziemie aborcyjne w Polsce), gdzie W latach 50. XX wieku władze komunistyczne, chcąc zalegalizować przerywanie ciąży podawały, że: „Według oceny Ministerstwa Zdrowia, liczba zabiegów dokonywanych z naruszeniem dotychczas obowiązujących przepisów sięga ok. 300 tys. rocznie, lub jest nawet wyższa” („Trybuna Ludu” nr 116 z 26 kwietnia 1956 r. s. 4). Tymczasem po legalizacji w 1956 r. liczba legalnych aborcji wynosiła: w 1957 r. – 36 368, w 1958 r. – 44 233, czyli prawie dziesięciokrotnie mniej[2].

3. Tzw. „Karta katolicka”

„Karta katolicka” była najważniejszą i najskuteczniejszą z taktyk stosowaną przez zwolenników legalizacji aborcji w latach 1968-1973. Celem ataku stał się Kościół katolicki, a zwłaszcza hierarchia kościelna. Powołując się na sfałszowane ankiety twierdzili, że „większość katolików opowiada się za reformą ustawy”, a Kościół katolicki jest zdecydowany narzucić krajowi swoje przekonania dotyczące aborcji. Podając nieprawdziwe informacje próbowali przekonać katolików, że hierarchia kościelna jest ciemna i reakcyjna, a ci wierzący, którzy uważają się za ludzi oświeconych i postępowych muszą przejść na stronę zwolenników legalizacji aborcji i prawa wyboru. Ponadto nie dopuszczano do publikacji listy grup niekatolickich, które wypowiadały się przeciw przerywaniu ciąży i zapobiegano przypuszczeniu, że może istnieć inna opozycja niż katolicka. Taka manipulacja przekonała media, że każdy, kto był przeciw dopuszczalności aborcji, musiał być katolikiem lub ulegać silnemu wpływowi hierarchii kościoła.

4. Ukrywanie prawdy o początku życia człowieka oraz zawładnięcie mediami

Kluczową metodą w propagandzie na rzecz aborcji było konsekwentne zaprzeczanie dowiedzionemu naukowo faktowi, iż życie zaczyna się w chwili poczęcia. Warto nadmienić, że takie działanie jest nadal jedną z najczęściej stosowanych taktyk grup proaborcyjnych.

W rzeczywistości nauka dowiodła, że życie ludzkie rozpoczyna się w chwili poczęcia, a aborcja jest zabójstwem niewinnego dziecka; życie jest nieprzerwanym procesem – od poczęcia aż do naturalnej śmierci. Dr B. Nathanson: „Jako naukowiec wiem, nie sądzę, lecz wiem że życie człowieka zaczyna się od poczęcia. Mimo, że formalnie nie jestem religijny, wierzę z całego serca, że istnieje Bóg, który domaga się od nas ostatecznego zakończenia tragicznej, haniebnej zbrodni przeciwko ludzkości”[3].

II. Strategia obrońców życia

Dr med. J. Willke sformułował następujące generalne, strategiczne działania obrońców życia człowieka:

1. Modlitwa

Dr J. Willke słusznie uznał – jako człowiek wierzący – pierwszorzędną, fundamentalną rolę modlitwy w obronie życia człowieka. Ona powinna być na początku wszelkich przedsięwzięć służących życiu i je nieustannie wspierać. W tym miejscu pragnę przytoczyć najważniejsze wezwanie, najistotniejsze orędzie największego obrońcy życia – bł. Jana Pawła II. Ojciec Święty 7 czerwca 1979 roku w Kalwarii Zebrzydowskiej tak apelował:

„(…) trzeba nie ustawać w modlitwie! Może to być nawet modlitwa bez słów. Niech z tego miejsca do wszystkich, którzy mnie słuchają tutaj albo gdziekolwiek, przemówi proste i zasadnicze papieskie wezwanie do modlitwy. A jest to wezwanie najważniejsze. Najistotniejsze orędzie”.

2. Uczenie się

Dr J. Willke wielokrotnie podkreślał, że trzeba aby nasze zaangażowanie w dzieło obrony życia było mądre, oparte na argumentach, które przynosi nam rozwój nauk: medycznych, historycznych, prawnych czy demograficznych. Rzetelne informacje można zdobyć, czytając regularnie prasę katolicką, opracowania i książki wydawane przez obrońców życia.

3. Uczenie innych

Uczyć innych”, to: zawsze i w każdej sytuacji głosić ogólnoludzki imperatyw etyczny: nie wolno zabijać absolutnie niewinnych i bezbronnych ludzi – poczętych dzieci; demaskować metody działań zwolenników aborcji i promować działania służące życiu. Ponadto przekazywać prawdę o początku życia człowieka, informacje o rozwoju dziecka przed narodzeniem oraz prawdę o okrucieństwie ukrytym pod słowem aborcja. Uczenie innych może odnosić się do działań o węższym oddziaływaniu społecznym, lokalnym: prasa, radio, telewizja kablowa czy nawet miejscowym: szkoła, uczelnia, parafia. Postulat „uczyć innych” może być urzeczywistniany także przez wykupywanie odpowiednich „reklam” prasowych czy „spotów” telewizyjnych lub radiowych.

4. Pomoc

Dr J. Willke z mocą podkreśla, że w dziele obrony życia nie może zabraknąć konkretnej, także materialnej, pomocy, świadczonej samotnym matkom czy rodzinom wielodzietnym. Trzeba, aby każdy lekarz, nie tylko ginekolog, położnik, znał na swoim terenie instytucje, organizacje społeczne, telefony zaufania, które świadczą pomoc w kryzysowych sytuacjach. „Pomagać” w dziele obrony życia, w sensie materialnym, nie może ograniczać się tylko do pomocy samotnym matkom i ubogim rodzinom. „Pomagać” winno obejmować także pomoc finansową dla organizacji broniących życia czy instytutów, wydawnictw służących obronie życia człowieka.

Opracowano na podstawie: B. Nathanson, Śmiertelne oszustwo, zaplanowana zagłada, w: „Służba Życiu” nr 2/2005.


Przypisy:

  1. B. Nathanson, Śmiertelne oszustwo, zaplanowana zagłada, w: „Służba Życiu” nr 2/2005, s. 20.
  2. Biuletyn Statystyczny za rok 1960, nr 2, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa 1962 s. 38.
  3. B. Nathanson, Śmiertelne oszustwo, zaplanowana zagłada, w: „Służba Życiu” nr 2/2005, s. 22.

Biuletyn Statystyczny hr align=”left” size=”1″ width=”33%” /

Możliwość komentowania jest wyłączona.