Jan Paweł II obrońcą życia

Papież Jan Paweł II zawsze stawał w obronie ludzkiego życia. Wielokrotnie podkreślał, że każdy człowiek bez względu na to kim jest, co posiada, w jakiej części świata żyje zasługuje na szacunek i ma w oczach Boga „nieskończoną wartość”. Człowiek jest obdarzony przez Boga wielką godnością – godnością dziecka Bożego.

Już na samym początku swojego pontyfikatu Papież nazywa człowieka „drogą Kościoła”1. Życie człowieka jest święte od momentu poczęcia, aż do naturalnej śmierci. Stąd też nikt, w żadnej sytuacji, nie może rościć sobie prawa do ingerencji w istnienie człowieka. Cała posługa Jana Pawła II może być nazwana służbą dla życia2.

Encyklika ta jest stanowczym i jednoznacznym potwierdzeniem wartości ludzkiego życia i jego nienaruszalności, jest apelem skierowanym w imię Boże do wszystkich i do każdego: „szanuj, broń, miłuj życie i służ życiu każdemu życiu ludzkiemu! (EV 5).

Papież wypowiadając się na temat aborcji używa twardych i ostrych słów. W encyklice Evangelium vitae pisze o „deptaniu fundamentalnego prawa do życia wielkiej rzeszy słabych i bezbronnych istot ludzkich” (EV 5), o „zamachu na życie” (EV 11), o „kulturze śmierci” (EV 12), o „spisku przeciw życiu” (EV 13), o „dzieciobójstwie” (EV 14), o „przestępstwie” (EV 63). Ludzkość znajduje się obecnie w samym sercu ostrego i dramatycznego konfliktu między śmiercią i życiem, między kulturą śmierci i kulturą życia (EV 95). W tej sytuacji trzeba rzeczy nazwać po imieniu. Czyni to właśnie Jan Paweł II poprzez cały ten dokument. Papież podkreśla, że aborcja, czyli przerywanie ciąży jest „świadomym i bezpośrednim zabójstwem istoty ludzkiej w początkowym stadium jej życia” (EV 58)3.

Zadanie i przesłanie nauczenia błogosławionego papieża Jana Pawła II odnoście obrony życia człowieka można ukazać w postaci następujących zasad:

 życie ludzkie jest najcenniejszym darem Boga, jest święte i nienaruszalne;

 życia ludzkiego nie tylko nie wolno zabijać, ale należy je chronić, otaczać opieką;

 życie znajduje swój właściwy sens, gdy fundamentem jego jest miłość;

 szacunek dla życia ludzkiego domaga się, aby nauka i technika były zawsze podporządkowane człowiekowi i jego integralnemu rozwojowi;

 całe społeczeństwo winno szanować, chronić i umacniać godność każdej osoby ludzkiej, na każdym etapie jej życia (zob. EV 82).

Jest to potrzeba szczególnie nagląca w chwili obecnej, gdy „kultura śmierci” chce zdominować „kulturę życia”. Zadaniem wiernych jest posługa miłości, która nakazuje troszczyć się o bliźniego jako o osobę, którą Bóg powierzył naszej odpowiedzialności. „Nie może bowiem istnieć prawdziwa demokracja, jeżeli nie uznaje się godności każdego człowieka i nie szanuje jego praw. Nie może istnieć prawdziwy pokój, jeśli nie bierze w obronę i nie popiera życia” (EV 101).

Jan Paweł II wzywa nas, abyśmy stali na straży ludzkiego życia i godności człowieka. Obrona życia poczętego jest zadaniem i odpowiedzialnością wszystkich ludzi, nie tylko wierzących.

Kiedy Papież umierał stał się cud jakiego nikt z nas się nie spodziewał. Cały świat zjednoczył się na modlitwie jak nigdy w swojej historii. Dzięki świadectwu życia Jana Pawła II wielu ludzi nawracało się i przyjmowało Chrystusa. Minęło kilka lat od odejścia tego Wielkiego Papieża – Obrońcy Życia, czy dziś Wezwanie JPII do budowania „cywilizacji życia” jest dalej wypełniane w życiu ludzi, którzy modlili się gdy Papież odchodził do domu Pana?

Oto niektóre wypowiedzi Sługi Bożego Jana Pawła II na temat obrony życia człowieka:

„Bronić życia i umacniać je, czcić je i kochać – oto zadanie, które Bóg powierza każdemu człowiekowi”

(Evangelium vitae, nr 42)

„Pilnie potrzebna jest wielka modlitwa za życie, przenikająca cały świat”

(Evangelium vitae, nr 100)

„Walczcie, aby każdemu człowiekowi przyznano prawo do narodzenia się… Nie zniechęcajcie się trudnościami, sprzeciwami czy niepowodzeniami, jakie możecie spotkać na tej drodze. Chodzi o człowieka i nie można w tej sytuacji zamykać się w biernej rezygnacji.

Jako Namiestnik Chrystusa, Wcielonego Słowa Bożego, mówię Wam: pokładajcie wiarę w Bogu, Stworzycielu i Ojcu każdej ludzkiej istoty. Ufajcie też człowiekowi, stworzonemu na obraz i podobieństwo Boże i powołanemu, by być dzieckiem Bożym. W Chrystusie Zmarłym i Zmartwychwstałym sprawa człowieka otrzymała już swój ostateczny wyrok: ŻYCIE ZWYCIĘŻY ŚMIERĆ!”

(Rzym, 26.02.1979 r.)

„I życzę, i modlę się o to stale, ażeby rodzina polska dawała życie, żeby była wierna świętemu prawu życia. Jeśli się naruszy prawo człowieka do życia w tym momencie, w którym poczyna się on jako człowiek pod sercem matki, godzi się pośrednio w cały ład moralny, który służy zabezpieczeniu nienaruszalnych dóbr człowieka. Życie jest pierwszym wśród tych dóbr. Kościół broni prawa do życia nie tylko z uwagi na majestat Stwórcy, który jest tego życia pierwszym Dawcą, ale równocześnie ze względu na podstawowe dobro człowieka”

(Nowy Targ, 8.06.1979 r.)

„Człowiekiem jest również nienarodzone dziecko: co więcej, Chrystus w sposób uprzywilejowany utożsamia się z „najmniejszymi”; jak więc można nie widzieć szczególnej Jego obecności w istocie jeszcze nie narodzonej, spośród wszystkich istot prawdziwie najmniejszej, najsłabszej, pozbawionej jakiegokolwiek środka obrony, nawet głosu, która nie może protestować przeciw ciosom godzącym w jej najbardziej podstawowe prawa”

(Rzym, 28.01.1980 r.)

„Stosunek do daru życia jest wykładnikiem i podstawowym sprawdzianem autentycznego stosunku człowieka do Boga i do człowieka, czyli wykładnikiem i sprawdzianem autentycznej religijności i moralności.”

(Częstochowa, 19.06.1983r.)

„Zaprawdę powiadam wam: wszystko co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25, 40). Pan Jezus mówi dziś do nas: „Kładę przed wami życie i śmierć, błogosławieństwo i przekleństwo. Wybierajcie więc życie, abyście żyli wy i wasze potomstwo.” (Pwt 30,19). Każdy z nas musi dokonać wyboru: czy stoi po stronie życia czy śmierci. Nie istnieje żaden powód, który usprawiedliwiałby zabicie dziecka w łonie matki. Stosunek do daru życia jest sprawdzianem i wykładnikiem autentycznego stosunku człowieka do człowieka i człowieka do Boga. Zatem wybieraj…


Przypisy:

  1. Jan Paweł II, Redemptor hominis, nr 14, Rzym 1979.
  2. J. Kiciński, Jan Paweł II w służbie życia, [w:] J. M. Lipniak (red.), Jan Paweł II – obrońca godności człowieka. Materiały z III tygodnia kultury chrześcijańskiej w Diecezji świdnickiej, Świdnica 2008, s. 73.
  3. J.Kowalski, Kontekst powstania encykliki „Evangelium vitae” i jej istotne treści, [w:] A. Młotek (red.), T. Reroń (red.), Życie – dar nienaruszalny. Wokół encykliki Evangelium viatae, Papieski Fakultet Teologiczny, Wrocław 1995, s. 26.

Możliwość komentowania jest wyłączona.