Eutanazja

Eutanazja należy do problemów związanych z życiem człowieka, nad którymi nie może być dyskusji. Bowiem ochrona życia człowieka od momentu poczęcia, aż po naturalny kres jest podstawowym obowiązkiem i prawem każdego człowieka. Eutanazja sprzeciwia się wartości i godności człowieka. Propozycja premiera dotycząca podjęcia w Polsce dyskusji nad problematyką eutanazji została wysunięta przed Narodowym Dniem Życia, który przed wielu laty uchwalił Sejm i który powinien być obchodzony 24 marca każdego roku. Dzień ten jest poświęcony narodowej refleksji nad odpowiedzialnością władz państwowych, społeczeństwa, opinii publicznej za ochronę i budowanie szacunku dla życia ludzkiego, a w szczególności wobec ludzi najmniejszych, najsłabszych i zdanych na pomoc innych.

W Uchwale Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 27 sierpnia 2004 roku w sprawie ustanowienia Narodowego Dnia Życia zapisano, że: „Dzień ten powinien być również motywem solidarności społecznej, zachętą do wszelkich działań służących wsparciu i ochronie życia[1]. Zatem społeczne podjęcie tematu eutanazji może wywołać szereg negatywnych skutków. Życie człowieka powinno być absolutnie i bezwzględnie chronione od poczęcia po naturalny kres.

Tym państwem, które wprowadził i masowo praktykował w Europie zbrodnie eutanazji była III Rzesza niemiecka. I oto w Polsce w 2009 roku premier rządu proponuje dyskusję na temat eutanazji. Eutanazja to zdrada podstawowych ideałów człowieczeństwa. Ustawa eutanazyjna, podobnie jak aborcyjna, niszczy sumienie lekarzy, społeczeństwa. W konsekwencji, z czasem prowadzi do straszliwych zbrodni.

Warto przytoczyć kilka faktów z Holandii, która jako pierwsza w Europie zalegalizowała eutanazję.

Wśród zbadanych przez Deliensa i wsp. belgijskich przypadków eutanazji bez zgody chorego w 47% przypadków decyzja nie była konsultowana z krewnymi, a w 18 % przypadków z nikim innym (ani rodziną zmarłego ani kolegami ani pielęgniarkami[2].
W Holandii praktykuje się eutanazję noworodków z wadami wrodzonymi. Według etyka z Amsterdam Free University, Evert van Leeuwena, w Holandii dochodzi do eutanazji chorych noworodków. Czasem nawet wbrew woli rodziców, jeżeli lekarz zdecyduje inaczej[3]. Opinię tę potwierdziło sprawozdanie Holenderskiej Komisji Rządowej[4. Zamiast leczyć dzieci dotknięte chorobą czy wadą, lekarze dokonują zbrodni eutanazji.

Na początku legalizacja eutanazji dotyczyła wyjątkowych przypadków. To, co na początku wydaje się szczególnie wyjątkowe, z czasem, przy znieczulicy społecznej, przy prawie zezwalającym na zabijanie, przeradza się w powszechną aprobatę.

W odpowiedzi na propozycję premiera dotyczącą podjęcia w Polsce dyskusji nad problematyką eutanazji, która w niektórych krajach została zalegalizowana, potrzeba naszej wielkiej mobilizacji społecznej, aby pamiętając doświadczenia III Rzeszy i znając sytuacje innych państw, w których eutanazja została już zalegalizowana, konsekwentnie stanąć w obronie życia.

W związku z nieustającymi dyskusjami na temat decyzji o kresie życia, w tym eutanazji warto zaznaczyć, że podstawową i najważniejszą racją istnienia zawodów medycznych jest służba życiu. Kto szanuje ludzkie życie, poświęca się służeniu mu, przyjmuje na siebie powinności o wielkim znaczeniu i dlatego też nie powinno istnieć prawo, które usprawiedliwiałoby działanie przeciwko życiu, a więc eutanazję czy aborcję.

Propozycją dla cierpiącego człowieka jest opieka hospicyjna. Pozwala ona do końca z godnością żyć i umierać. Kompleksowa i kompetentna opieka medyczna, psychologiczna i duchowa łagodzi ból, wyraża szacunek dla życia i podmiotowości człowieka oraz sprawia, że osoba umierająca i jej rodzina przyjmują ze spokojem śmierć jako naturalny kres życia[4].

Należy podkreślić, że eutanazja zawsze jest nieusprawiedliwionym zabójstwem. „Eutanazja jako działanie czy zaniechanie działania, które samo w sobie lub w zamierzeniu zadaje śmierć, by zlikwidować ból, stanowi zabójstwo głęboko sprzeczne z godnością osoby ludzkiej”, jest czynem, „który zawsze należy potępić i wykluczyć” (Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 2277).

Błogosławiony Jan Paweł II w encyklice Evangelium vitae dodaje, iż „także w przypadku, gdy motywem nie jest egoizm, eutanazja jest „fałszywą litością”, „wynaturzeniem”, ponieważ prawdziwe współczucie skłania do solidarności cudzym bólem, a nie do zabicia osoby, której cierpień nie potrafi się znieść” (Evangelium Vitae, nr 66).

Posłuchaj:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.


Przypisy:

  • <Uchwała Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 sierpnia 2004 r. w sprawie ustanowienia Narodowego Dnia Życia, Monitor Polski Nr 37 poz. 648.
  • <Deliens L, Mortier F, Bilsen J, in., End-of-life decisions in medical practice in Flanders, Belgium: a nationwide survey, w: ,,Lancet”,  nr. 356, 2000, s. 1806-1811.
  • <R. Marker, Kids and Euthanasia, w: „Human Life Review”, Vol. 26 Issue 1, 2000.
  • <R. Fenigsen, Eutanazja. Śmierć z wyboru? w: „W drodze”, Poznań 2002, s. 57.
  • <J. Tarnawa, Cierpienie, umieranie, nadzieja, Studia Pedagogiczne, Kraków 2003, s. 108-140.
Kategorie: Aborcja, Eutanazja, Polityka. Tagi: . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Możliwość komentowania jest wyłączona.